Boswandeltocht


Wandelboekje
Locatie: Mol
Datum: 23 April 2017
Afstand: 43 km
Totaal 2017: 369 km
Totale Afstand: 1029 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157680352787712
https://farm3.staticflickr.com/2950/34083570802_248e7ed61d_z_d.jpg

Deze tocht ging een test zijn voor mij. Niet om te kijken of ik de 40 km zou halen, want dat zou wel lukken. Maar om te kijken of ik nog pijn zou krijgen tijdens de wandeling aan mijn scheenbeen. Ik heb de laatste weken daar namelijk soms wat steken in. Dat wil zeggen dat ik moet oppassen wat ik doe. Op de website stond dat het een 42 km tocht was. Daar aangekomen, moest ik de pijlen van 40 volgen. En uiteindelijk bleek het een 43 km tocht te zijn. Wel tof, iets verder dan ik dacht. Maar het was een super mooie wandeling. En het leuke was ook dat ik niet veel betonwegen zou aandoen.

https://farm5.staticflickr.com/4155/33395912944_c784149bdd_z_d.jpg

De wandeling startte in Mol Sluis. Daarna ging de tocht in oostelijke richting om daar de GR Mol-Om te volgen. Uiteraard kan het niet anders dan mooi zijn op een GR route. Daar staan de meeste GR's wel voor bekend. We kwamen voorbij een beekje, waar ik toch wel een leuke en mooie foto heb genomen. De eerste 8 km gingen daarna door een bos waar er een aantal heuveltjes op het programma stonden. Omdat ik mijn been aan het testen was, heb ik deze heel rustig bewandeld. Deze 8 km heb ik tegen een zeer trage snelheid gedaan. Dit ook om mijn been wat 'op te warmen'.

Nadien ben ik iets sneller aan het stappen gegaan. Nu volgen er een aantal lussen van een zestal kilomter. Deze gingen richting Achterbos. Daar gingen we langs wegetjes die we al hadden gedaan met de smoutebollentocht in Mol. De 15 kapelletjes konden niet ontbreken. Al snel kwam ik dan ook bij de controlepost in Achterbos terecht.

Nadien kregen we weer een lus van 6 km die richting Mol Millegem ging. Een heel mooie tocht was dat. Veel smalle paadjes, en helaas was de lus weer veel te snel voorbij. Ondertussen zaten er al 20 km op. Dus tijd om te eten. Halfweg mag dat wel, en ook een beetje omdat het middag was ondertussen.

Toen weer kleine 6 km naar de volgende rustpost. Deze rustpost las in het midden van de bossen. Het was een voetbalkantine die in het bos lag. Wel leuk, omdat het hier heel rustig is. In de kantine was er ook niet veel volk. Dit omdat men al minstens 24 km moest doen om hier te geraken. Maar dat was niet erg. Rustig is ook wel leuk.

https://farm3.staticflickr.com/2838/34106655971_34ecc7af37_z_d.jpg

De wandeling zelf was ook mooi hier. Veel heuvels en bospaden, zoals we die gewend zijn. Echt de moeite. Wat ook de moeite was, was de volgende lus die ik moest doen. Dit was er eentje van 10 km. En om eerlijk te zijn, die duurde lang bij mij. Ik was blij dat ik die achter de rug had. Ook al was het een mooie lus.

Ze ging eerst door een golfterrein, daarna richting het kanaal. Toen we de kanaalweg verlieten, kwamen we in een gebied aan waar het mooi heraangelegd was. De paden dan toch. Op de andere gebieden mochten we niet wandelen. Er hing immers schrikdraad langs de weiden. Dat komt misschien ook wel omdat er van die grote koeien in stonden.

In ieder geval, kwam ik uiteindelijk terug aan de rustpost. Ik besloot om nu niet te stoppen, ook al omdat het al laat was en ik toch rond 17 uur wou aankomen. Dit is uiteindelijk dan ook gelukt. Eerst moest ik nog lang de vijvers langs de site van het SCK. Tegenwoordig is de poort dicht, dus doorgaand verkeer kan niet meer zoals vroeger. Maar dat is niet erg, omdat we er toch langs gingen. Hier kregen we nog een mooi zicht op deze vijvers. Eenden en zwanen zwommen daar op. Een heel mooi zicht.

En zo is deze toch iets langere tocht dan tot een einde gekomen. Deze zou ik zeker opnieuw doen. Het is en blijft een mooie omgeving en bovendien bijna geen asfalt. Dat is altijd mooi meegenomen vind ik.


Paastocht


Wandelboekje
Locatie: Lommel
Datum: 17 April 2017
Afstand: 10 km
Totaal 2017: 326 km
Totale Afstand: 986 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157680128795032
https://farm3.staticflickr.com/2812/34100097255_7008cae7bc_z_d.jpg

Na de toch wel zware Swentiboldmars, even tijd maken voor een iets kortere wandeling. Dit keer weer in Lommel. We doorkruisten de Sahara, dus dat kan niet anders dan mooie taferelen opleveren.

https://farm4.staticflickr.com/3940/33943404652_cfb188102a_z_d.jpg

De wandeling van 10 km ging eerst het kanaal over. Dat eerste stukje was niet zo leuk, omdat de weg niet echt een voetpad had en het nogal druk was. Maar eens het kanaal overgestoken, gind de wandeling in een bos. Dus bospaden die door het bos kronkelden stonden op dit moment op het menu.

Na een tijdje kwamen we langs het kanaal. Hier is het toch altijd een beetje oppassen voor die snelle fietsers. Af en toe kwam er dan ook een groepje fietsters waar we voor om moesten gaan.

Maar niet getreurd, want even later gingen we terug een bos in. Ineens zag ik een GR teken. Aangezien in dit deel van Lommel er maar 1 GR pad loopt, de GR561, was ik hier al ooit geweest, maar dan wel de andere kant op. Het leek echter dat het helemaal veranderd was sinds een paar jaar. Een heidegebied met paaltjes omheind had ik nog niet gezien. Of kan ik me toch niet herinneren.

https://farm3.staticflickr.com/2831/33715528500_af0547abed_z_d.jpg

Dan kwam het leuke deel van de wandeling, want ineens doemde de voetgangersbrug voor ons op. Deze moderne brug is de toegangspoort naar het natuurgebied De Sahara. De S-vormige uitvoering met een fraaie combinatie tussen staal en hout, opgehangen aan twee stalen pylonen, laten de voetgangersbrug bijna helemaal opgaan in het omliggende groen. Het is echt de moeite om eens over te wandelen.

Nu kwamen we in de Lommelse Sahara. Dit is een echt natuurfenomeen. In het midden van een groot naaldbos bots je ineens op een woestijnachtig landschap. Wondermooi tussen de geurende naaldbossen. Het helderblauwe meer en de unieke fauna en flora maken hier echt een mooi stukje natuur van.

Hoe raar het ook klinkt, maar het beschermd natuurgebied is ontstaan door natuurvervuiling. Door de uitwasemingen van de vroegere zinkfabriek verdween de groene beplanting als sneeuw voor de zon. Het resultaat was dan ook een dor landschap, bedenkt door witzand. Om uitdeining van de zandvlaktes te voorkomen werd heel lang geleden een nieuw bos aangeplant. Met dit uniek natuurgebied als opvallend mooi resultaat.

Daarna leidde de tocht ons nog langs de uitkijktoren, die midden in de Sahara staat. Uiteraard kunnen we dan ook niet anders dan er op te klimmen en boven te genieten van het prachtige uitzicht.

Al snel kwamen we daarna bij de rustpost. Om dan even later terug te keren door bossen die langs het kanaal bevinden. Dit laatste stukje was ook prachtig. Ook hier kregen we weer te maken met hellingen op de bospaden.

Een leuke wandeling die we nog wel eens gaan overdoen.


Swentiboldmars


Wandelboekje
Locatie: Sittard
Datum: 15 April 2017
Afstand: 40 km
Totaal 2017: 316 km
Totale Afstand: 976 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679422222643
https://farm3.staticflickr.com/2815/33795794210_5e35982405_z_d.jpg

Ik dacht dat ik rond pasen nog niet klaar zou zijn om 80 kilometer te wandelen. Dus had ik me ingeschreven voor de 40 km in Sittard. Dat is een halve kennedymars. En gelukkig ook, want ik was nog niet klaar voor 80 km.

De start van de 40 km was in regenweer. Ongeveer 20 kilometer heeft het blijven regenen, soms al wat harder zelfs. Toch was het een geslaagde tocht. Het was wel eentje volledig op beton. Ook zeiden de mensen die meestapten niets als ik hun aansprak. Maar dit werd ruimschoots goedgemaakt door een aantal mensen die ik op ongeveer 3 kilometer tegenkwam. Ik had hun een paar weken terug al eens tegengekomen en dus konden we een praatje maken.

https://farm4.staticflickr.com/3936/33245987853_f40e905757_z_d.jpg

Op de controlepost ben ik hun echter uit het oog verloren en ben dus alleen verdergestapt. Wat me daarna opviel is, dat in elk dorpje er wel een of andere band muziek stond te maken. Ze weten wel hoe ze ambiance kunnen brengen daar in het Limburgse.

De organisatie is toch wel slechter als andere tochten die ik reeds gemaakt heb. De bevoorrading van drank was beneden alle pijl. Bijna geen drank. Gelukkig was het niet warm, anders hadden ze toch wel grotere problemen denk ik.

Toen ik voorbij de laatste rustpost op 27 km kwam, was ik het een beetje beu. Nog 13 kilometer te gaan, en ik had niet echt zin meer om nog veel verder te stappen. Waarom was ik er nog niet? Vanaf toen begon wel het dodentochtgevoel wel een beetje terug te komen. De bewoners stonden daar op straat met snoepjes en drank, dat ze uitdeelden. Dat is ook wel eens leuk.

Tussen de dorpjes, was het niet echt leuk stappen. Heel veel op fietspaden langs drukke straten. Dat is niet echt mijn ding. Gelukkig maakte de feestelijke ontvangst in Sittard dit alles weer goed. Op de markt was het echt een dodentochtgevoel. Heel veel mensen die de wandelaars stonden op te wachten.

En zo was deze tocht ook weer ten einde. Het was er eentje van 100 procent beton, en dat is niet zo goed voor mijn been gebleken, bleek een paar dagen later.


Netetocht


Wandelboekje
Locatie: Herselt
Datum: 13 April 2017
Afstand: 28 km
Totaal 2017: 276 km
Totale Afstand: 936 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157682551973655

Dit keer koos ik weer voor de maximale afstand die er te wandelen viel. 28 km, was in feite de lus van 8 km doen en daarna die van 20 er nog bij. Aangezien ik mijn gps niet bij had, heb ik geen gpx trace kunnen bijhouden, en is er dus ook geen kaartje beschikbaar. Maar dat doet niets af aan de schoonheid van de tocht zelf.

https://farm4.staticflickr.com/3944/33884659951_674ef6513b_z_d.jpg

De tocht vertrok aan het sportterrein in Herselt zelf. De eerste lus van 8 kilometer was een afwisselende lus. Een deel was verhard, een ander deel was onverhard. Zeker tot dat de 5 km afsplitste was het redelijk vlak. Wel af en toe smal paadje, dus rolstoelen konden deze afstanden niet doen.

Nadat we een splitsing hadden gehad, begonnen we aan het zwaardere werk. Het begon namelijk omhoog te gaan. Zelfs op sommige plaatsen best steil. Deze lus kwam voorbij de klokkenkuil.

De klokkenkuil is een krater in het hoger gelegen bos aan de Molenbergstraat. Volgens een legende zouden de inwoners van Herselt tijdens de Eerste Wereldoorlog de klokken van de kerk verstopt hebben in deze kuil om te voorkomen dat de Duitsers ze zouden versmelten tot kanonskogels.

Als je goed kijkt, zie je ook dat het een kuil is in de vorm van een klok. Nadat dit stukje speelbos achter de rug was, kwam ik terug in het centrum van Herselt terecht. Van hieruit is het niet zo ver meer naar de startplaats. Dit wil dan ook zeggen dat de eerste lus van 8 km al achter de rug is.

https://farm3.staticflickr.com/2885/33972949526_88eb012da5_z_d.jpg

Dus was het na een drankje tijd om het tweede deel aan te vatten. Dit is een tochtje naar een controlepost in Bergom. Op dit stukje waren er veel meer wandelaars aanwezig. Op een moment, redelijk in het begin, zag ik iemand die naar rechts liep in plaats van een zandpaadje naar links. Ik heb hem dan maar teruggehaald, omdat hij anders misschien veel te veel kilometers zou doen. Of totaal verloren zou lopen.

Dit pad liep echter terug naar de nogal drukke baan die Herselt met Olen verbindt. Het was hier een heel eindje op lopen voor we aan de Grote Neet kwamen. Daar mochten we dan de drukke baan verlaten en langs de Neet stappen. Dat het langs de Neet mooi is, is niet verwonderlijk. Na een tijdje echter kregen we een splitsing. De 12 km bleef de Neet volgen, de rest mocht een afslag nemen die dat een bosgebied in dook.

Het was wel van korte duur, want ineens waren het weilanden, om daarna terug de bossen in te gaan. Hier was het wel opletten waar je ging, want het was nogal slijkerig. En dat schoof ook wel. Een enige tijd later kwamen we terug aan de Neet die we nog een eindje volgden, om daarna terug een bos in te duiken.

Als we daarna het bos uitkwamen, zaten we al in Westerlo. Dit wil zeggen vlakbij de controlepost in Bergom. Dit deel van de wandeling is toch wel een mooi deel met heel wat afwisseling.

https://farm3.staticflickr.com/2845/33628422100_7ee3367c85_z_d.jpg

Ondertussen was het middag geworden, dus tijd om even wat te eten op deze rustpost. Daarna kon ik aanvatten met de volgende lus. Een lus van 6 kilometer. Dit was ook weer een super leuke tocht. Vorige week gind de wandeling ook in dat deel door. Delen van deze tocht kwamen op dezelfde plaatsen. Alleen ging de wandeling nu de andere kant op. En dat geeft toch altijd een ander uitzicht.

Toch kwam ik nu op plaatsen waar ik nog niet was geweest. Ik vertelde al over Hertberg. Dat het moerassig is. Vandaag kregen we hier echt bewijs van. De wandeling ging namelijk door een gebied waar je op plankjes mocht stappen. Dat het daar beneden moerassig kon zijn, zag je heel goed.

Verder kregen we ook weer die leuke heuveltjes te verwerken. De heuvels die de start zijn van de Diestiaanse heuvels uit het ijzerzandsteen. Deze lus van zes kilometer was ook snel gedaan en dus kwam ik terug in Bergom op de controlepost.

Het laatste deel van een zevental kilometer ging terug naar de startplaats. Hier kwamen we voornamelijk in bossen waar er buitenverblijven van mensen te vinden waren. Dit deel was niet echt super mooi, maar het was toch ook voornamelijk door de bossen stappen.

Het was weer een hele mooie wandeling. De wandelclubs weten toch elke keer leuke plaatsen uit te kiezen. Gelukkig is er nog redelijk veel natuur in onze streek. Daardoor kunnen we er ook van blijven genieten.


Sint Engelbertustocht


Wandelboekje
Locatie: Diest
Datum: 9 April 2017
Afstand: 20 km
Totaal 2017: 248 km
Totale Afstand: 908 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679857556262
https://farm3.staticflickr.com/2843/33777620662_5f6b884bb4_z_d.jpg

Normaal stond er vandaag een korte wandeling op het programma. Maar omdat ik alleen kon gaan wandelen, heb ik voor een 20 kilometer gekozen. En gelukkig dat ik deze gekozen had, want de extra lus was echt supermooi.

De wandeling startte in Deurne. Dat is een deelgemeente van Diest. Deze keer ging de tocht richting Engsbergen. Hiervoor moesten we eerst de nodige kilometers door velden doen, maar even later, ging de wandeling in een bos. Hier ging het wandelpad een aantal keer een berg op. Dat was best wel pittig, omdat het niet echt lage bergjes waren. Ze waren best steil.

https://farm3.staticflickr.com/2805/33935818005_4754a9b297_z_d.jpg

De extra lus die ik aan de controlepost voor de boeg kreeg, ging naar het natuurgebiet Gerhagen. Hier heeft men ook weer een mooi heidegebied van gemaakt. Nu stonden de grassen zeer hoog, wat een mooi uitzicht gaf. Zeker de moeite om eens door te wandelen.

De wandeling leidde mij naar de Houterenberg. Deze is grotendeels gelegen op het grondgebied van Engsbergen. Het ligt in het zuidoosten van het gebied en is ongeveer 210 hectaren groot. Het gebied bestaat vooral uit bossen en heide. Ook loopt hier de GR561 door, die ik een paar jaar geleden al gedaan had. Zeker de moeite waard om door te wandelen.

Op de Houterenberg is de open heidevlakte grotendeels hersteld omwille van het kapwerk. De reden van deze werken is het herstel bespoedigen van het zo zeldzaam geworden heidegebied. Immers, heideterreinen zijn halfnatuurlijke landschappen die niet kunnen g edijen zonder het ingrijpen van de mens. De laatste jaren was het heidegebied bijna helemaal verbost en diende men de natuur hoognodig een handje te helpen voor herstel.

https://farm3.staticflickr.com/2913/33777851482_865964ddaa_z_d.jpg

Blijkbaar heeft het een aantal positieve effecten op het gebied. De nachtzwaluw en de Boomleeuwerik broeden terug in dit gebied. De klapekster overwintert ook terug soms. Moeraswolfsklauw is ook terug aanwezig, zoals ook de Kleine en Ronde zonnedauw.

Na opnieuw de controlepost te hebben bereikt, was het tijd voor de laatste etappa. De terugweg ging uiteraard ook door een bos terug, maar hier toch meer verharde wegen. Men kan nu eenmaal niet alles hebben, nietwaar? Maar ook hier kregen ik stevige heuvels onder de voeten. De laatste 2 kilometer haalde een medewandelaar mij in en bleef een eindje meewandelen. Hij had de 42 km gedaan. Omdat deze nog extra lussen had naar nog steilere hellingen, was hij helemaal op. Hij kon bijna niet meer. De laatste kilometer stond een bankje, en daar is hij dan ook op moeten gaan zitten.

Nadien heb ik vernomen dat hij op 300 meter van de eindplaats is neergevallen en met de ziekenwagen is moeten afgevoerd worden. Nadien heb ik niets meer van hem vernomen. Hopelijk is alles toch nog goed gekomen met hem.


Klavertje 1


Wandelboekje
Locatie: Herselt - Bergom
Datum: 6 April 2017
Afstand: 22 km
Totaal 2017: 228 km
Totale Afstand: 888 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679015710873
https://farm4.staticflickr.com/3954/33488949240_65c71a12b5_z_d.jpg

De wandeling van vandaag had een aantal lussen. De eerste lus was er eentje van een 8 kilometer ongeveer. Deze ging richting Hertberg. Dit is een oud bos dat deel uit maakt van de Merodebossen. Deze bossen liggen ook op ijzerszandsteenheuvels, nog restanten van vroeger, toen de Diestiaanzee tot deze regio reikte.

In dit bos zijn er heel veel banken waar je kan picknicken. Ook zijn er een aantal delen waar er een speelbos is gemaakt. Hier kunnen kinderen naar hartelust in ravotten. Kenmerkend voor dit bos zijn de alleenstaande eiken of linden op de kruispunten van wegen.

https://farm4.staticflickr.com/3938/33489177090_2aa0d7e79a_z_d.jpg

Het bosgebied is ongeveer 310 hectare groot. Het westelijk deel is eigendom van de provincie Antwerpen en opengesteld als provinciaal domein.

De tweede lus ging de andere kant op, namelijk langs de Grote Neet. Dat ook dit een super mooi landschap is, is al geweten. Kronkelend langs de rivier, en even later het bosgebied in, om dan terug te keren naar de startzaal.

Het derde deel ging richting Varenbroek. Hier werd het bos uitgedund, zodat de natuurlijke bomen meer plaats krijgen om te groeien. Ook liggen hier op sommige plaatsen plankjes. Die zijn nodig omdat een deel van dit domein een moerasgebied is.

Kortom, het was een superleuke wandeling in een heel mooi gebied.


Parel Van het Hageland


Wandelboekje
Locatie: Gelrode
Datum: 2 April 2017
Afstand: 12 km
Totaal 2017: 206 km
Totale Afstand: 866 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679635093142
https://farm3.staticflickr.com/2816/33639863642_2f08f43056_z_d.jpg

De officiƫle start was eigenlijk in Nieuwrode, maar je kon ook op de tussenpost in Gelrode starten. Omdat ik al in Gelrode geweest was en vond dat het daar mooier was, besloten we om daar te starten. Er was daar een wandeling van 10 km, maar die had geen tussenstop, dus was ons besluit om dan maar de 12 te doen. Deze ging naar Nieuwrode en terug.

https://farm4.staticflickr.com/3928/33411634290_654073080b_z_d.jpg

Eerst dacht ik dat het een saaie wandeling ging worden, maar eigenlijk viel dat heel goed mee. Verre uitzichten zaten dit keer op het menu. Gelukkig was het droog en niet al te warm, want als het zomer zou zijn, dan was het snikheet volgens mij.

Het grootste deel van de wandeling ging over betonbaan. Daar waren de hellingen niet zo steil. Als we de beton verlieten en naar onverharde wegen gingen, was het andere koek. Zeker het deel aan Nieuwrode ging heel steil omhoog en omlaag. Het leek wel of we in de ardennen beland waren.

Maar dat was niet zo erg, want de uitzichten die we te zien kregen eens we boven waren, was echt de moeite waard. Ook de vele boomgaarden die dat de streek rijk zijn, stonden nu in bloei. Vooral de perebomen hadden mooie bloemetjes. De appels zouden nog volgen. Dus binnenkort komen we waarschijnlijk wel eens terug naar deze streek.


Klaverbladwandeling


Wandelboekje
Locatie: Langdorp - Aarschot
Datum: 30 Maart 2017
Afstand: 24 km
Totaal 2017: 194 km
Totale Afstand: 854 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157678631320114
https://farm4.staticflickr.com/3666/33583523782_7775314dda_z_d.jpg

Het was stralend weer, 24 graden. Als je dan verlof hebt, waarom dan niet genieten van een wandeling? Zo trok ik dus naar het Hageland. Meer specifiek naar Langdorp waar de Lustige Stappers hun Klaverbladwandeling organiseerden.

Ook dit keer begint de wandeling met het gebruikelijke startritueel. Eerst kijken naar het aantal kilometers dat ik zou gaan stappen, Inschrijven, startkaart invullen. Uiteraard ook even kijken of er geen andere leden van onze club zijn. Ik zag er geen. Was ik alleen van onze club? Misschien wel.

In ieder geval kon ik mijn inschrijvingskaart in de bus steken om daarna van start te gaan voor een tochtje van 24 km. Iedereen werd dezelfde richting uitgestuurd. Richting de Demer, langs de kerk van Langdorp. Later op de dag zou ik te weten komen dat die kerk een uniek stukje is. In haar huidige vorm vormt de Sint-Pieterskerk een stilistisch heterogeen, in bak- en ijzerzandsteen opgetrokken ensemble met natuurleien bedaking, bestaande uit een half ingebouwde westtoren, en een diep, rechthoekig koor met een sacristie aan de zuidzijde. Het koor en toren zijn beide volledig in ijzerzandsteen opgetrokken. Ze behoren tot de oudste bouwfase uit de 13de eeuw. Het is een van de laatste waarbij de toren nog volledig in ijzerzandsteen is gemaakt.

IJzerzandsteen is een fijnkorrelig, donkerbruine ijzerhoudende steensoort, ontstaan door het samenklitten van fijne glauconiet-houdende limoniet zandkorreltjes. Door de inwerking van lucht oxideert het oorspronkelijk donkergroene glauconiet naar het donkerbruine limoniet. In deze streek is deze ijzerzandsteen heel veel ontgonnen geweest in vroegere tijden.

https://farm3.staticflickr.com/2825/33699569996_d9173ab76c_z_d.jpg

Het pad liep niet lang langs de Demer. Als snel stuurden ze ons een helling op, om daarna over mooie bospaden te stappen. Het duurde alleen niet zo heel lang. Al snel stuurden de organisatoren ons langs de spoorweg en dus kwam ik in een woongebied terecht. Toch waren er hier en daar korte steegjes en voetpaden. Al snel kwamen we aan de controlepost. Hier was het de bedoeling dat er 2 lussen gemaakt worden. Dus dat is oppassen dat ik nu niet fout tel, zodat ik geen lus te weinig doe, of een lus twee maal zou doen.

De eerste lus was een allegaartje van voetwegen en betonbanen. Deze lus leidde de wandelaars naar de rand van een natuurgebied, de Langdonken.

De Langdonken ligt op de overgang tussen de Kempen en het Hageland. Zulke overgangsgebieden zijn een paradijs voor heel wat zeldzame dier en plantensoorten. Langdonken bestaat vooral uit moerassen. Delen van het gebied en van de wandelpaden staan dan ook vaak onder water. Gelukkig bleven we op de rand, zodat we geen last hadden van natte voeten. In de zomer komen in dit natte gebied dan weer heel veel muggen voor en is het aangeraden je in te smeren met een muggenwerend product. Beste wandelaars, U weze gewaarschuwd!

Langdonken verwijst naar de lange S-vormige verhoging door het moeras. Blakers, de naam van het deelgebied in Aarschot, betekent 'ondergelopen gronden'. Je vindt er een aaneenschakeling van broekbossen, heideveldjes en de beste blauwgraslanden van Vlaanderen. Onder meer de zeldzame distel Spaanse ruiter groeit er.

https://farm3.staticflickr.com/2830/33355653240_ef6bf49dff_z_d.jpg

Een lemige bodem en een goede waterhuishouding zorgen voor een ideale thuis voor veel verschillende dieren en planten. De Spaanse ruiter is een uiterst zeldzame distelsoort die in blauwgraslanden groeit. Blauwgraslanden zijn vochtige tot natte graslanden op een schrale, venige bodem. Ze zijn in Vlaanderen zo goed als verdwenen.

Een rijke insectenwereld van libellen, sprinkhanen, vlinders, met de mug als absolute uitschieter, levert een gedekte tafel voor insecteneters zoals bosrietzanger en nachtegaal. Een interessant insect dat in het gebied huist is de mierenleeuw. Mierenleeuwen danken hun naam aan de roofzuchtige larven die gespecialiseerd zijn in het vangen van bodembewonende insecten. Ze maken vooral mieren buit maar ook andere kleine diertjes worden gevangen met behulp van een zelfgegraven valkuil. Je kan ze in dit filmpje aan het werk zien.

De volwassen dieren leven niet van mieren maar van vliegende insecten of plantensappen. Ze lijken wat betreft uiterlijk op een kruising tussen een gaasvlieg en een waterjuffer.

Het gebied werd zeven jaar geleden omgevormd tot Heide. Om deze heide te laten ontwikkelen helpen schapen en ezels mee door te grazen. Daarom worden er op sommige tijdstippen ook delen afgesloten. Gelukkig was dit nu niet het geval, zodat we door het gebied konden stappen. Wij zijn echter niet op moerassig gebied geweest. We hebben over een landduin gestapt. Naarmate we verder de vallei in zouden stappen, zou het er wel natter aan toe gaan.

Nadat de wandeling dit gebied verlaten had, kwam de controlepost al snel terug in zicht. Ondertussen was het middag, dus vond ik dat ik wel een pauze verdiend had met lekkere boterhammen.

https://farm3.staticflickr.com/2877/33583717152_7572310729_z_d.jpg

In de tweede lus kregen we enkele pittige heuveltjes te verwerken. Maar ook kwam ik langs een mooie windmolen. De Heimolen dateert al van 1662. In 1958 rolde de laatste molenaar de zeilen van de molen definitief op. Toen trad er verval op. Pas in 1998 werd de molen terug in ere hersteld. In 1999 was hij terug maalwaardig. Het hele jaar door kan je elke tweede en vierde zondag van 10 tot 13 uur de molen zien malen en krijg je er deskundige uitleg van ervaren molenaars.

Hier staan we ook op de rand van een ander natuurgebied: De Demerbroeken. Een drassig gebied dat in de winter geregeld onder water staat.

Al in de prehistorie werd het oorspronkelijke landschap van moerassen en wilgenstruwelen stilaan ontgonnen tot een lappendeken van hooilanden en turfputten.

Het hoogtepunt van de hooieconomie lag in de tweede helft van de negentiende eeuw, toen de Zichemse beemden een van de grote leveranciers waren voor de ruiterijen in Brussel en andere grote steden. Door de opkomst van de auto viel het paard stilaan weg als economisch belangrijke krachtbron en verdween ook de behoefte aan hooi. In een vergeefse poging om het land rendabel te maken, werden massaal populierenbossen aangeplant. De rest van de vallei groeide weer dicht met wilgen en elzenbroekbossen. Deze lus ging echt door een prachtig stukje natuur. Het was dan ook spijtig dat ik al snel aan de controlepost kwam. Het laatste deel van de wandeling was ook de moeite waard. We moesten weer een heuvel over. Het was wel spijtig dat eens we de heuvel over waren, ik al bij de startzaal aankwam. De mooie wandeling was hiermee dan ook gedaan.


Pensentocht


Wandelboekje
Locatie: Rijkevorsel
Datum: 19 Maart 2017
Afstand: 15 km
Totaal 2017: 170 km
Totale Afstand: 830 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679894990530
https://farm3.staticflickr.com/2830/32689874804_76edff52d8_z_d.jpg

Vandaag ging de wandeltocht in Rijkevorsel door. De tocht van 15 kilometer ging al snel de bewoonde wereld uit om via onverharde wegen langs een aantal vijvers te wandelen. Dit zijn grote kleiputten.

De putten hebben zeer steile oevers en ruige bermen. Het noordelijk en westelijk deel van de grootste put is niet zo heel diep, 4 tot 5 meter. Het oostelijk gedeelte is een beetje dieper, een 8 tot 9 meter. Ik zag ook vissers die aan het vissen waren. Dit wil zeggen dat er ook vis aanwezig moet zijn. Voornamelijk paling en baars.

https://farm3.staticflickr.com/2931/33376934492_ef57f4a4ab_z_d.jpg

De grootste put heeft zelfs een naam: "Het Blak". Er naast ligt de Blakheide. Het is een smalle strook aangeplant met naaldbomen. In dit gebied liggen ook vennen, oude turfputten en heide.

Op ongeveer een derde van de tocht, kwam ik aan de controlepost. Het was er enorm druk. Heel veel mensen stonden recht. Gelukkig stonden er mensen op om verder te stappen, zodat ik en mijn medewandelaars een plaatsje hadden om even te rusten en rustig onze boterhammen op te eten.

Nadien ging de wandeling een heel eind, ongeveer 2 kilometer langs het kanaal. Gelukkig waren er ook bomen langs de kant, want het regende een beetje. De bomen hielden de meeste regen tegen.

Op 8,5 kilometer verliet de wandeling het kanaal en ging een bos in. 1 kilometer later door het bos waren we in een gebied dat Eksterheide heet.

De Eksterheide is een beschermd natuurgebied van 170 hectare. Dennen overheersen in dit gebied. Toch zijn er al veel naaldbomen verwijderd om de oorspronkelijke heidevegitatie terug kansen te geven. Het gebied is nog in volle ontwikkeling om de natuur terug te herstellen.

https://farm4.staticflickr.com/3762/33533869345_8d867f0eb9_z_d.jpg

Midden in het gebied lag nog niet zo lang geleden een klein vliegveld van 800 meter lang en 25 meter breed. De piste is nog te herkennen in het landschap als een langgerekte open rechthoek te midden van het bos.

Het vliegveld werd in 1960 aangelegd. In 2009 werd het vliegveld terug afgebroken. Een deel van het afgevoerd materiaal, Maasgrind en mager zand, werd gebuikt om de boswegen in Eksterheide te verbeteren.

Na afbraak van het vliegveld werd het oorspronkelijk landschap dus hersteld. In de westelijke helft van het terrein is een ondiepe laagte hersteld. In het oostelijke deel zijn nieuwe landduinen gemaakt. Deze duinen zijn wel 4 meter hoog. Een 1,2 kilometer lange diepe gracht is deels gedempt en deels hervormd tot ondiepe vennen met glooiende oevers.

Dit resulteert in een natte en droge heide. Er zijn al zeldzame planten in het gebied gevonden. Moeraswolfsklauw, kleine zonnedauw, dwergviltkruid zijn er enkele van. Ook dieren zijn er aanwezig. De groene zandloopkever, veldkrekels, rugstreeppad hebben het nieuwe landschap al gekoloniseerd.

Het domein is omrasterd met een elektrische omheining. In het gebied grazen een beperkt aanral runderen (Galloways) en paarden (Koninks). Ik heb er geen gezien, maar ze waren er dus wel.

Vlak voor het einde moest het kanaal nog overgestoken worden. Daar zorgde de voetgangersbrug voor.


Smoutebollentocht


Wandelboekje
Locatie: Mol
Datum: 5 Maart 2017
Afstand: 12 km
Totaal 2017: 155 km
Totale Afstand: 815 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679169394651
https://farm4.staticflickr.com/3902/32450988273_e21992ee10_z_d.jpg

Ongeveer 1500 mensen zakten op deze zondag af naar Mol Millegem voor de wandeling van de harmonie. Er was in de namiddag veel regen voorspelt. Daarom besloten we om al rond 10 uur te starten.

In de zaal aangekomen, zat die al behoorlijk vol. Er stond ook een lange wachtrij om in te schrijven. Blijkbaar ging het niet zo vlot. Er waren elektronische inschrijvingen. Hopelijk ligt het daar niet aan.

Er was beloofd dat 80% van de wandeling over onverharde wegen zou gaan. Zou dat waar zijn? Ik had namelijk geen weet van paadjes in Mol. Vol goede moed begonnen we aan de tocht. Het eerste deel ging door de woonwijken die rond de kerk lagen. Hmm als we 80% willen hebben, dan zal het toch snel onverhard moeten zijn, anders gaat dat niet zo zijn. En inderdaad, na een tijdje begonnen we over onverharde wegen te wandelen. Dat bleef ook zo.

Eerst ging de tocht richting het centrum van Mol. Maar daar merkten we niet zo veel van. De bossen waar we in aan het wandelen waren, verhulden namelijk ook waar we zaten. Er waren zelfs een aantal heuveltjes te bespeuren daar.

https://farm4.staticflickr.com/3805/33265798245_72dbf8eeba_z_d.jpg

Op een gegeven moment kwamen we langs 15 kapelletjes. Dit is beschermd erfgoed. En een weldoener had X euro's geschonken bij zijn dood. Goed om de kapelletjes voor jaren te onderhouden.

Zo waren we ook in Achterbos aanbeland en even later kwamen we aan de chirolokalen van Achterbos. Daar was de rustpost, die eigenlijk veel te klein was voor de vele wandelaars. Gelukkig konden we droog buiten gaan zitten. De buienradar voorspelde echter niet veel goeds. We zouden nog moeten doorstappen als we het einde droog wouden halen.

Daarna ging de wandeling verder, bijna uitsluitend de bossen die langs het kanaal liggen en tegen de terreinen van het SCK. Met soms een modderplas en wat heuveltjes in het bos, was het zeker niet saai. Afwisseling genoeg dus.

Tegen het einde aan begon het inderdaad te regenen. Gelukkig waren we binnen voor het echt begon door te regenen. Nu een plaatsje zoeken en lekker smullen van de smoutebollen.