Trapistentocht


Wandelboekje
Locatie: Zoersel
Datum: 26 Februari 2017
Afstand: 40 km
Totaal 2017: 143 km
Totale Afstand: 803 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679173998410
https://farm4.staticflickr.com/3789/32317453873_d7729e2042_z_d.jpg

De wandeling startte in Sint Antonius Zoersel. De wandeltocht kronkelde eerst door het park dat rond het administratief centrum gelegen was. Nadien kwam ik op bekend terrein. Een stukje dat ik ook had gedaan met Nacht van de Maan. Alleen dit keer in omgekeerde richting. Ineens dook namelijk de Abdij van Westmalle op.

https://farm3.staticflickr.com/2368/32317617343_159f9a0eb9_z_d.jpg

Na bijna continue door het bos gewandeld te hebben, kwam ik al snel op 7 km bij de eerste rustpost aan. Hier zag ik bekende bavostappers. En aangezien ze wachtten tot mijn drank op was, ben ik met hen meegewandeld. Zij deden echter een tochtje van 30 km. Ik van 40, dus na de volgende post zouden onze wegen terug uit elkaar gaan.

Tot de volgende rustpost op 12 km, was het eigenlijk een leuke tocht door een bos met niet al te veel slijk. Dit slijk zou de laatste 20 km een groter probleem zijn. Gelukkig konden we er altijd wel rond. Maar ook hier, omdat we met een leuke groep waren, was het wel leuk om wat mensen rondom mij te hebben. Het nadeel is wel dat ik dan bijna geen foto's neem.

De 40 km deed dan een extra lus bij die controlepost. Dit was eigenlijk een saai stukje van ongeveer 10 km. Toch was het niet zo saai als ik hier nu neerpen. We kwamen langs een Abdij. De Abdij Onze Lieve Vrouw van Nazareth. Ik dacht eerst dat het de Abdij van Westmalle was, maar dit bleek nadien toch niet het geval.

Op 22 km kwam de tocht terug aan de controlepost. Ditmaal was het hier een drukte van jewelste. Bijna geen stoel meer vrij. De cola en andere frisse dranken waren op. Het bleek dat er enorm veel volk op de baan was. Blijkbaar een gekende wandeling. Daar kreeg ik ook te horen dat het wandeldag van de provincie was. Misschien dat dat de oorzaak was van de drukte.

https://farm1.staticflickr.com/568/32976381892_a26a524025_z_d.jpg

Dan kwam er een stukje van 6 km aan naar Sint Job-in-'t-Goor. Dit was een mooi stukje natuur. Wel wat slijkerig maar dat viel al bij al nog mee hoor. Vooral genoten van de uitzichten. Ook kreeg ik stukjes bos te zien dat al uitgedund was. Hier kreeg ik meer het landschap van zand en vijvers te zien. Als de bomen die er nog staan, allemaal weg zouden zijn, moet het daar in de zomer superheet zijn. Gelukkig was het nu geen zomer.

Op 28 km kreeg ik nog een lus van een 6 tal kilometer voor de boeg. Ditmaal rond een golfterrein. Al bij al ook wel mooi en rustig. Ook een stukje langs een antitankgracht. Zo heette de gracht daar waar de tocht langsging.

Dan op 33 km, terug bij de laatste rustpost. Ditmaal heb ik die overgeslagen. En ging ik naar de finish. Vanaf hier kregen we vooral slijkwegen, tot we terug in de bewoonde wereld zouden aankomen. Gelukkig viel het nog wel mee, omdat we meestal langs de rand konden wandelen. Een leuke uitdaging om zonder slijkvoeten toe te komen.

Vanaf de 39 km vond ik het wel welletjes en snakte naar de finish. Omdat we al in wijken aan het wandelen waren, waren dit lange kilometers. Zo leek het toch. Maar al snel zag ik de finish en de zaal, waar een mooi bloemetje op me stond te wachten.

Elke deelnemer die zijn controlekaartje liet afstempelen kreeg immers een bloemetje voor in de tuin.


Wintertocht


Wandelboekje
Locatie: Meerle
Datum: 12 Februari 2017
Afstand: 5 km
Totaal 2017: 103 km
Totale Afstand: 763 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157680285935085
https://farm3.staticflickr.com/2217/32720036612_a4275cf6e0_z_d.jpg

Meer, het noordelijkste dorpje van Vlaanderen. Daar ging de wandeling ditmaal door. Er was daar wel super weinig parkeergelegenheid. Gelukkig waren we in de namiddag gestart, dan is de grote drukte door. We kozen de kortste wandeling, de 6 km.

https://farm1.staticflickr.com/265/32720047492_d0ebd84238_z_d.jpg

De 6 was toegankelijk voor rolstoelen, dus bijna uitsluitend asfaltwegen. Het eerste deel was door landwegen langs huizen. Het was niet volgebouwd, dus je kon soms lekker in de verte turen. Onderweg kwamen we ook langs een oud gerestaureerd klein kasteeltje. Wel mooi om te zien.

Wat later stapten we voorbij een abdij. Daar lag ook een park was vol mariabeelden. Het was dan ook het mariapark. Daar ging de wandeling ook door. Niet echt leuk, omdat daar mensen liepen waar je stil van moest zijn. Er stonden ook net iets te veel beelden om een mooi park te zijn naar mijn mening.

Na het park kwamen we op een stukje in tegenovergestelde richting van de andere wandelingen tot aan een riviertje. Hier liep ook een fietspad naast en dat bewandelde we. Hier hebben we wel genoten, omdat het echt wel mooi was daar. Er waren ook veel eendjes en zwanen te bekijken op dat riviertje.

Aan een watermolen kwamen we terug op de rijbaan. Deze moesten we nu nog afstappen om aan de startzaal te komen. De geslaagde wandeling is daarmee dan ook weer tot een einde gekomen.


Mosselentocht


Wandelboekje
Locatie: Zandhoven
Datum: 5 Februari 2017
Afstand: 5 km
Totaal 2017: 98 km
Totale Afstand: 758 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157676430940683
https://farm1.staticflickr.com/650/31913909453_9ac1e32082_z_d.jpg

Een zeer korte wandeling van 5 km in Zandhoven. Het was niet zo heel spectaculair vandaag. De wandeling begon door een kleine steeg die richting een bosje ging. Daar stond wel een leuk eekhoorntje in hout. Mooi was het wel.

https://farm1.staticflickr.com/670/31884565184_46e42f523c_z_d.jpg

Even later staken we de gevaarlijke steenweg die Zoersel met Lier verbindt over. Vanaf dat punt hebben we geen bos of zandpad meer gezien. Wel zijn we langs mooie weilanden gestapt. Ook kregen we plots een soort kasteel te zien. Dit blijkt het Bautersemhof.

Het Bautersemhof is cultureel erfgoed. Het is het voormalig cijnshof van Bautersem en gelegen in een prachtig park. Voor het kasteel staat een hounderdjarige ceder en het park is in de vorm van een acht.

Oorspronkelijk was het een (13de eeuw) omheinde hoeve, genoemd naar het geslacht van Bautersem waarvan Hendrik IV van Bautersem reeds in 1270 vermeld wordt als heer van Zandhoven. In de 17de eeuw werd het verbouwd tot hof van plaisantie.

https://farm1.staticflickr.com/613/32727547905_e70359e0ab_z_d.jpg

Toegang via een brug en bakstenen rondboogdoorgang met sluitsteen en imposten ten oosten en ten westen geflankeerd door verankerde en beschilderde bakstenen dienstgebouwen onder afgewolfd zadeldak.

In 1818 komt een priester in het hof wonen nadat hij geschorst is geweest door het Hollandse bewind. Hierdoor krijgt het huis de bijnaam van "Gevang van Koning Willem". Later kocht Henri Vrancken het Bautersemhof. Het is nog steeds in handen van de familie, die het prachtig gerenoveerd hebben. Het kasteel en het domein zijn helaas niet voor publiek toegankelijk.

Het Bautersemhof lag bijna op het einde van de wandeling. Dus al snel waren we terug aan de startzaal. In deze streek of toch de richting die wij uitgegaan waren was het niet zo mooi, maar toch was het een leuke wandeling om te doen.


Bibbertocht


Wandelboekje
Locatie: Wezemaal
Datum: 31 Januari 2017
Afstand: 27 km
Totaal 2017: 93 km
Totale Afstand: 753 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679818613155
https://farm1.staticflickr.com/500/32251814730_beda152126_z_d.jpg

De aankondiging vertelde het al dat we door een aantal natuurreservaten gingen wandelen. En dat was de moeite. Dat kan ik wel vertellen. De dag begon vroeg omdat er 27 km op de planning stond. En dat is toch al snel een zestal uurtjes stappen.

De 27 km wandeling was eigenlijk de 21 gecombineerd met de 6 km. Ik begon met de 21 km. Daar waren al redelijk wat mensen op aan het wandelen. Zoals gewoonlijk moet je een eindje stappen om uit hete woongebied te geraken. Hier viel het eigenlijk nog mee. We waren snel aan de autosnelweg. Eens die overgestoken kwamen we al snel op paden waar enkel voetgangers kunnen komen. We moesten klimmen namelijk, omdat we aan de voet van de Beninksberg stonden. Hier is een natuurgebied gelegen. Dat natuurgebied doorkruisten we.

De Beninksberg is een voorbeeld van de voor het Hageland typische ijzerzandsteenheuvels. De berg steekt meer dan vijftig meter boven de omgeving uit en biedt prachtige panorama's over de aangrenzende Wingevallei. In tegenstelling tot andere ijzerzandsteenheuvels, bleef de Beninksberg onbebouwd. De omgeving van de heuvel is landschappelijk beschermd sinds 1977. De Vlaamse overheid verwierf in 1991 het grootste deel van de heuvel en beheert er ondertussen 50 hectare.

Op de heuvel heerst een uitgesproken microklimaat. De zuidflank is warm en droog en herbergt droge heidebegroeiingen en eiken-berkenbos. Op de noordflank is het frisser en vochtiger en verschijnen ook soorten van vochtige heischrale graslanden.

https://farm1.staticflickr.com/308/31790145894_2e9ce10712_z_d.jpg

Eens we de Beninksberg verlaten hadden, kwam ik al snel aan de eerste controlepost. Na een kleine rustpauze stapte ik de lus die dat de 21 en 27 km nog extra mochten doen. Deze lus liep helemaal tot in Aarschot. Hier ligt ook een heel mooi natuurgebied.

Dit gebied was eeuwenlang in het bezit van de heren van Aarschot, die in 1532 de hertogelijke titel kregen. Het gebied kende een gemeen gebruik, waarvan verschillende driftwegen nog getuige zijn. Langs deze wegen brachten de Aarschottenaars hun vee naar de heide om het te laten grazen. In de 17e eeuw kwam het Hertogdom Aarschot in handen van de hertogen van Arenberg. Vanaf de 18e eeuw rationaliseerden zij hun domeinen om de inkomsten te vergroten. 's-Hertogenheide werd met naaldhout beplant, waardoor het karakter van het gebied drastisch wijzigde. Op het einde van de 19e eeuw maakte het naaldbos plaats voor heide, gemengde bossen, graslanden en akkers. Na de Eerste Wereldoorlog werden de bezittingen van de hertog van Arenberg door de Belgische staat onder sekwester geplaatst. Hierdoor verloor 's-Hertogenheide haar hertogelijke allure.

Toen er in de jaren 1970 plannen waren om een hoofdweg door het gebied te leggen, kwam er protest. Geologen wezen op de uitzonderlijke combinatie van getuigenheuvels en landduinen in het gebied, terwijl natuurliefhebbers steigerden bij het idee dat dit stukje Kempische topnatuur in het Hageland zou worden aangetast. Het belang van 's-Hertogenheide werd door de beleidsmakers onderkend en op 13 september 1978, werd het gebied definitief beschermd als landschap. De nieuwe weg werd met twee grote bochten om het gebied heen gelegd, zodat het bekende wandel- en speelgebied gevrijwaard bleef. Later kreeg 's-Hertogenheide het statuut van Natura 2000-gebied.

https://farm1.staticflickr.com/312/32592124086_fac3bdfb71_z_d.jpg

's-Hertogenheide was dan wel beschermd, maar het beheer doofde uit. Hierdoor trad spontane verbossing op. Brandoefeningen van de Aarschotse brandweer, waarbij de heide gecontroleerd in brand werd gestoken, maakte die verbossing ongedaan. Het hielp slechts tijdelijk, want de brandweer bleef niet komen. Intussen groeide de heide langzaam maar zeker dicht. Waar de heide vroeger door begrazing kort en jong werd gehouden, worden de heideplanten nu oud en sterven ze af.

In 2013 trok het agentschap Onroerend Erfgoed aan de alarmbel. Samen met de eigenaar, het Agentschap voor Natuur en Bos en het Regionaal Landschap Noord-Hageland werd er gezocht naar een oplossing om het tij te keren. Vanaf 2014 werd er gewerkt aan een geintegreerd landschaps- en bosbeheerplan. Deze plannen werden ook uitgevoerd en het landschap is ondertussen in ere hersteld.

In deze prachtige omgeving kon ik wel uren vertoeven. Het is misschien eens de moeite om de GR Hagenland eens te doen. Die loopt ook door dit gebied. Maar helaas, aan elke lus komt een einde en juist op het middaguur kwam ik terug aan de controlepost aan. Daar heb ik dan mijn boterhammetjes opgegeten samen met heerlijke verse soep.

De terugtocht naar de startzaal was ook weer de moeite. Niet enkel bos deze keer. Nu was het door een landschap met heel veel appelbomen. De Wijngaardberg.

https://farm1.staticflickr.com/633/32591280646_fd39bd89c2_z_d.jpg

De Wijngaardberg in Rotselaar is een bonte combinatie van wijngaarden, boomgaarden en bos en heide. In alle seizoenen is het er heerlijk wandelen, maar ook nu met was het er goed vertoeven. Er heerst daar namelijk een warmere microklimaat op de zuidhelling. Een steile klim leidde ons je naar een uitzichtpunt, van waar we de Beninksberg zagen liggen.

De Wijngaardberg is een van de laatste onaangetaste Diestiaanheuvels of ijzerzandsteenheuvels uit de regio. Die getuigenheuvels zijn restanten van zandbanken uit de tijd dat de zee nog tot hier reikte. De ondergrond bestaat uit rode zanden vermengd met ijzerzandsteen. Dellen of winterbeken doorsnijden de steile hellingen en voeren het overtollige water af naar de Winge.

De heuvel was lang een woest en bosrijk gebied. In de negentiende en het begin van de twintigste eeuw werd er wel aan hakhoutbeheer gedaan, op sommige plaatsen zo drastisch dat grote open plekken ontstonden die zich tot heidegebiedjes ontwikkelden.

Na de Tweede Wereldoorlog is het grootste deel van het plateau ontgonnen voor de perzikteelt. Nu vind je hier vooral laagstamfruitbomen. Op de zuidhelling is met tussenpozen aan wijnbouw gedaan. Boven ligt een stenen muur, de zogenaamde wijnmuur, die in de negentiende eeuw gebouwd werd om de wijngaarden te beschermen.

Hier was de wandeling best zwaar te noemen. Stijgen en dalen viel niet mee. Toch was het weer snel voorbij. Ineens stond ik aan de startzaal. Dus was het tijd voor de laatste lus van 6 km. Deze lus ging via een noordelijke boog ook richting de wijngaardberg. Maar eens halverwege de berg, nam hij een andere route die iets lager lag. Ook deze lus was veel te snel voorbij.

Dit was echt een wandeling waar ik van genoten heb. Zo mogen er nog meer komen in de toekomst.


Wintertocht


Deze week hield de eigen club hun wandeling. Startplaats is in Balen Hulsen. Door de bossen van Balen-Hulsen, zoals de Volsbergenbossen en de bossen van Grees Meerhout en Geel-Bel, met zijn Belse-Bergen. Langs kronkelende bospaadjes, over rustige wegen, langs velden en weiden.

Wandelboekje
Locatie: Balen
Datum: 29 Januari 2017
Afstand: 22 km
Totaal 2017: 66 km
Totale Afstand: 726 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679625796196
https://farm1.staticflickr.com/420/32213150280_0e0cc3c6b8_z_d.jpg

Omdat ik wist dat de tussenpost in Geel Bel zou zijn, heb ik er voor gekozen om daar te starten. Dan ging ik daarna naar Balen Hulsen om me in te schrijven, en dan om de rest van de 22 km te doen. Het gevolg was wel dat ik bijna niemand gezien heb. Dus een zeer rustige wandeling bijna in mijn eentje.

De tocht startte dus in de bossen van Bel, waar het echt wel prachtig is. Hij ging zo richting Meerhout en volgde heel vaak de GR561. Blijkbaar een populaire GR route in onze streek, want die kom ik tegenwoordig nogal vaak tegen. Een poos later kwam ik aan de Meerhoutseweg die ik over moest steken. Vanaf daar dacht ik dat ik niet meer in de bossen ging lopen, maar ik was mis dus. Het was nog een heel eind door bosgebied.

https://farm1.staticflickr.com/412/32470759491_b30c68c2ae_z_d.jpg

Helemaal op het laatste kwamen we uit het bos en bleek dat ik in Balen Hulsen aangekomen was. Dus deel 1 zat er al op.

Na iets gedronken te hebben en een paar mensen ontmoet die ik kende, ging ik terug op weg richting de rustpost in Bel. Al snel ging de wandeling het bos in om al snel de weg naar Meerhout over te steken. Daana gingen we meestal over smalle paadjes richting Bel. Dit was niet zo een mooi deel vond ik. Voornamelijk langs weiden en over kleinere paadjes waar er wel wat slijk lag.

Tot we bijna in Bel waren, toen veranderde het landschap. De bomen begonnen die typische vormen te krijgen die ze in de bossen van Bel hebben. Dat was weer veelbelovend dus. Ook in dit deel was het wel oppassen voor mountainbikers. Die reden weer goed rond hier. Opeens was het bos weg en was ik in een wijk aangekomen die nog aangelegd moet worden. Dus zat ik in het centrum van Geel Bel.

https://farm1.staticflickr.com/683/31748386324_7e521e213f_z_d.jpg

De rustpost was dus in zicht. Hier heb ik nog mensen geholpen die fout aan het gaan waren. Ze gingen niet richting rustpost, maar terug richting de start.

En daarna het derde en laatste deel van nog 8 km. Dit was een deel dat uiteraard super mooi moest zijn, en dat was het ook. De tocht ging richting Meerhout, richting de Nete. De tocht daar naar toe was niet echt droog te noemen. Dat kwam ook wel omdat het 's ochtends geregend had. Maar de namiddagzon, maakte veel goed.

De paadjes lagen er hiet nogal slijkerig bij, en op sommige plaatsen was het spekglad van de modder. Oppassen dus. Maar dat was bijna gedaan als we bij de Nete aangekomen waren. Omdat het hiet mooi is aangelegd. Nadien terug richting de zaal. En dat door het mooie bos van Bel.

In dit deel kwam ik veel wandelaars tegen. Blijkbaar had iedereen het idee om deze namiddag een wandeltocht te gaan doen. Helaas deden ze het niet bij de club. Anders hadden we veel meer volk gehad.

Zo mogen er nog meer wandelingen komen in de toekomst. Het was weer de moeite.


Edelweisstocht


Aangezien het in Lommel mooi is, zijn we vandaag terug naar deze prachtige streek gaan wandelen. Vorige keer was het zomers en warm. Nu kregen we vrieskoude. We hebben er niet zo veel van gevoeld, want het was windstil en dan is de gevoelstemperatuur niet zo laag.

Wandelboekje
Locatie: Lommel
Datum: 22 Januari 2017
Afstand: 11 km
Totaal 2017: 44 km
Totale Afstand: 704 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679358183026
https://farm1.staticflickr.com/391/32566788705_0c8550fbdd_z_d.jpg

De startzaal was eigenlijk veel te klein voor al het volk dat er was. We schreven ons in om een tocht te doen met een controle post. Dus 11 km stond er voor ons.

https://farm1.staticflickr.com/313/32462313085_e7f4c77d64_z_d.jpg

De wandeling begon door de wijk waar de zaal lag en al snel staken we de hoofdweg over. In het begin kregen we dan een trage weg te zien door velden. In de verte zagen we de molen waar we later dan terug langs wandelden. Er waren hier op dit punt geen mountainbikers. Even later wel. Er was op die dag ook een mountainbiketocht te doen, dus we kruisten die fietsers nogal vaak.

De eerste keer dat we ze kruisten, mochten we het bos in wandelen. Nu was het heerlijk rustig. Het was geen vlak bos, dus we gingen af en toe wel wat omhoog en omlaag. In deze streek liggen immers ook duinen. Ineens kwamen we aan een rare constructie.

Deze constructies bleken vlechtwerken te zijn van de natuurkunstenaar Will Beckers. Dit kunstwerk was een soort tunnel waar je door kan wandelen. Leuk om eens door te stappen, en dat hebben we dan ook gedaan.

De kunstwerken zijn gemaakt door kunstenaar Will Beckers. Hij creƫerde in de Lommelse Sahara en in Kattenbos twee speelbossen met natuurlijke materialen kunstzinnige, speelse elementen. Verscholen tussen de bomen vind je onder andere twee grote hutten, een mysterieuze tunnel, een ringwerpsel, een stepping-stone en een speelveld met houten goals en ringen.

Tot hier toe liepen alle afstanden buiten de korste gelijk. Hier kregen we een splitsing. De zes kilometer boog hier af en liep terug richting de startzaal. Wij gingen uiteraard de andere richting uit, richting Gelderhorsten.

https://farm1.staticflickr.com/551/31618170844_6f00acf9c8_z_d.jpg

Even verder verlieten we dit deel van het bos om door een vlakte te wandelen met heide op. Als het nu hard had gewaaid, hadden we flink kou gehad. Gelukkig was het windstil, dus het was zalig met het winterzonnetje.

Na de vlakte kregen we terug een stukje bos om even later bij de controle in Gelderhorsten. Het tweede deel van de wandeling was voornamelijk over de GR route lopen, die daar loopt. Het is voornamelijk de GR561 die we aandeden. Deze ging langs die heide vlakte, dan door een groot pad in het bos.

Een weinig later, kwamen we langs de gerestaureerde windmolen. Tegenwoordig staat hij vlak bij de Molse Nete. De molen heet officiƫel Leyssensmolen, maar heeft ook andere namen, zoals Kattenbossermolen of Treitermolen. Hij stamt al van 1797, dus gaat al een tijdje mee.

Daarna vervolgde de weg volledig de GR561 richting het station van Lommel. Dit is ook een interessant deel omdat het langs bossen gaat en steeds trage wegen volgt. Het is voornamelijk een vlak stuk dat naast velden en heide landschappen gaat.

Aan het station aangekomen, zit de wandeling er op. De zaal ligt immers vlak aan het station. Het was een boeiende wandeling. We komen zeker terug.