Bibbertocht



Wandelboekje
Locatie: Wezemaal
Datum: 31 Januari 2017
Afstand: 27 km
Totaal 2017: 93 km
Totale Afstand: 753 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157679818613155
https://farm1.staticflickr.com/500/32251814730_beda152126_z_d.jpg

De aankondiging vertelde het al dat we door een aantal natuurreservaten gingen wandelen. En dat was de moeite. Dat kan ik wel vertellen. De dag begon vroeg omdat er 27 km op de planning stond. En dat is toch al snel een zestal uurtjes stappen.

De 27 km wandeling was eigenlijk de 21 gecombineerd met de 6 km. Ik begon met de 21 km. Daar waren al redelijk wat mensen op aan het wandelen. Zoals gewoonlijk moet je een eindje stappen om uit hete woongebied te geraken. Hier viel het eigenlijk nog mee. We waren snel aan de autosnelweg. Eens die overgestoken kwamen we al snel op paden waar enkel voetgangers kunnen komen. We moesten klimmen namelijk, omdat we aan de voet van de Beninksberg stonden. Hier is een natuurgebied gelegen. Dat natuurgebied doorkruisten we.

De Beninksberg is een voorbeeld van de voor het Hageland typische ijzerzandsteenheuvels. De berg steekt meer dan vijftig meter boven de omgeving uit en biedt prachtige panorama's over de aangrenzende Wingevallei. In tegenstelling tot andere ijzerzandsteenheuvels, bleef de Beninksberg onbebouwd. De omgeving van de heuvel is landschappelijk beschermd sinds 1977. De Vlaamse overheid verwierf in 1991 het grootste deel van de heuvel en beheert er ondertussen 50 hectare.

Op de heuvel heerst een uitgesproken microklimaat. De zuidflank is warm en droog en herbergt droge heidebegroeiingen en eiken-berkenbos. Op de noordflank is het frisser en vochtiger en verschijnen ook soorten van vochtige heischrale graslanden.

https://farm1.staticflickr.com/308/31790145894_2e9ce10712_z_d.jpg

Eens we de Beninksberg verlaten hadden, kwam ik al snel aan de eerste controlepost. Na een kleine rustpauze stapte ik de lus die dat de 21 en 27 km nog extra mochten doen. Deze lus liep helemaal tot in Aarschot. Hier ligt ook een heel mooi natuurgebied.

Dit gebied was eeuwenlang in het bezit van de heren van Aarschot, die in 1532 de hertogelijke titel kregen. Het gebied kende een gemeen gebruik, waarvan verschillende driftwegen nog getuige zijn. Langs deze wegen brachten de Aarschottenaars hun vee naar de heide om het te laten grazen. In de 17e eeuw kwam het Hertogdom Aarschot in handen van de hertogen van Arenberg. Vanaf de 18e eeuw rationaliseerden zij hun domeinen om de inkomsten te vergroten. 's-Hertogenheide werd met naaldhout beplant, waardoor het karakter van het gebied drastisch wijzigde. Op het einde van de 19e eeuw maakte het naaldbos plaats voor heide, gemengde bossen, graslanden en akkers. Na de Eerste Wereldoorlog werden de bezittingen van de hertog van Arenberg door de Belgische staat onder sekwester geplaatst. Hierdoor verloor 's-Hertogenheide haar hertogelijke allure.

Toen er in de jaren 1970 plannen waren om een hoofdweg door het gebied te leggen, kwam er protest. Geologen wezen op de uitzonderlijke combinatie van getuigenheuvels en landduinen in het gebied, terwijl natuurliefhebbers steigerden bij het idee dat dit stukje Kempische topnatuur in het Hageland zou worden aangetast. Het belang van 's-Hertogenheide werd door de beleidsmakers onderkend en op 13 september 1978, werd het gebied definitief beschermd als landschap. De nieuwe weg werd met twee grote bochten om het gebied heen gelegd, zodat het bekende wandel- en speelgebied gevrijwaard bleef. Later kreeg 's-Hertogenheide het statuut van Natura 2000-gebied.

https://farm1.staticflickr.com/312/32592124086_fac3bdfb71_z_d.jpg

's-Hertogenheide was dan wel beschermd, maar het beheer doofde uit. Hierdoor trad spontane verbossing op. Brandoefeningen van de Aarschotse brandweer, waarbij de heide gecontroleerd in brand werd gestoken, maakte die verbossing ongedaan. Het hielp slechts tijdelijk, want de brandweer bleef niet komen. Intussen groeide de heide langzaam maar zeker dicht. Waar de heide vroeger door begrazing kort en jong werd gehouden, worden de heideplanten nu oud en sterven ze af.

In 2013 trok het agentschap Onroerend Erfgoed aan de alarmbel. Samen met de eigenaar, het Agentschap voor Natuur en Bos en het Regionaal Landschap Noord-Hageland werd er gezocht naar een oplossing om het tij te keren. Vanaf 2014 werd er gewerkt aan een geintegreerd landschaps- en bosbeheerplan. Deze plannen werden ook uitgevoerd en het landschap is ondertussen in ere hersteld.

In deze prachtige omgeving kon ik wel uren vertoeven. Het is misschien eens de moeite om de GR Hagenland eens te doen. Die loopt ook door dit gebied. Maar helaas, aan elke lus komt een einde en juist op het middaguur kwam ik terug aan de controlepost aan. Daar heb ik dan mijn boterhammetjes opgegeten samen met heerlijke verse soep.

De terugtocht naar de startzaal was ook weer de moeite. Niet enkel bos deze keer. Nu was het door een landschap met heel veel appelbomen. De Wijngaardberg.

https://farm1.staticflickr.com/633/32591280646_fd39bd89c2_z_d.jpg

De Wijngaardberg in Rotselaar is een bonte combinatie van wijngaarden, boomgaarden en bos en heide. In alle seizoenen is het er heerlijk wandelen, maar ook nu met was het er goed vertoeven. Er heerst daar namelijk een warmere microklimaat op de zuidhelling. Een steile klim leidde ons je naar een uitzichtpunt, van waar we de Beninksberg zagen liggen.

De Wijngaardberg is een van de laatste onaangetaste Diestiaanheuvels of ijzerzandsteenheuvels uit de regio. Die getuigenheuvels zijn restanten van zandbanken uit de tijd dat de zee nog tot hier reikte. De ondergrond bestaat uit rode zanden vermengd met ijzerzandsteen. Dellen of winterbeken doorsnijden de steile hellingen en voeren het overtollige water af naar de Winge.

De heuvel was lang een woest en bosrijk gebied. In de negentiende en het begin van de twintigste eeuw werd er wel aan hakhoutbeheer gedaan, op sommige plaatsen zo drastisch dat grote open plekken ontstonden die zich tot heidegebiedjes ontwikkelden.

Na de Tweede Wereldoorlog is het grootste deel van het plateau ontgonnen voor de perzikteelt. Nu vind je hier vooral laagstamfruitbomen. Op de zuidhelling is met tussenpozen aan wijnbouw gedaan. Boven ligt een stenen muur, de zogenaamde wijnmuur, die in de negentiende eeuw gebouwd werd om de wijngaarden te beschermen.

Hier was de wandeling best zwaar te noemen. Stijgen en dalen viel niet mee. Toch was het weer snel voorbij. Ineens stond ik aan de startzaal. Dus was het tijd voor de laatste lus van 6 km. Deze lus ging via een noordelijke boog ook richting de wijngaardberg. Maar eens halverwege de berg, nam hij een andere route die iets lager lag. Ook deze lus was veel te snel voorbij.

Dit was echt een wandeling waar ik van genoten heb. Zo mogen er nog meer komen in de toekomst.

Commentaar


Comments powered by Disqus