Klaverbladwandeling



Wandelboekje
Locatie: Langdorp - Aarschot
Datum: 30 Maart 2017
Afstand: 24 km
Totaal 2017: 194 km
Totale Afstand: 854 km
Fotoalbum: https://www.flickr.com/photos/52003994@N04/albums/72157678631320114
https://farm4.staticflickr.com/3666/33583523782_7775314dda_z_d.jpg

Het was stralend weer, 24 graden. Als je dan verlof hebt, waarom dan niet genieten van een wandeling? Zo trok ik dus naar het Hageland. Meer specifiek naar Langdorp waar de Lustige Stappers hun Klaverbladwandeling organiseerden.

Ook dit keer begint de wandeling met het gebruikelijke startritueel. Eerst kijken naar het aantal kilometers dat ik zou gaan stappen, Inschrijven, startkaart invullen. Uiteraard ook even kijken of er geen andere leden van onze club zijn. Ik zag er geen. Was ik alleen van onze club? Misschien wel.

In ieder geval kon ik mijn inschrijvingskaart in de bus steken om daarna van start te gaan voor een tochtje van 24 km. Iedereen werd dezelfde richting uitgestuurd. Richting de Demer, langs de kerk van Langdorp. Later op de dag zou ik te weten komen dat die kerk een uniek stukje is. In haar huidige vorm vormt de Sint-Pieterskerk een stilistisch heterogeen, in bak- en ijzerzandsteen opgetrokken ensemble met natuurleien bedaking, bestaande uit een half ingebouwde westtoren, en een diep, rechthoekig koor met een sacristie aan de zuidzijde. Het koor en toren zijn beide volledig in ijzerzandsteen opgetrokken. Ze behoren tot de oudste bouwfase uit de 13de eeuw. Het is een van de laatste waarbij de toren nog volledig in ijzerzandsteen is gemaakt.

IJzerzandsteen is een fijnkorrelig, donkerbruine ijzerhoudende steensoort, ontstaan door het samenklitten van fijne glauconiet-houdende limoniet zandkorreltjes. Door de inwerking van lucht oxideert het oorspronkelijk donkergroene glauconiet naar het donkerbruine limoniet. In deze streek is deze ijzerzandsteen heel veel ontgonnen geweest in vroegere tijden.

https://farm3.staticflickr.com/2825/33699569996_d9173ab76c_z_d.jpg

Het pad liep niet lang langs de Demer. Als snel stuurden ze ons een helling op, om daarna over mooie bospaden te stappen. Het duurde alleen niet zo heel lang. Al snel stuurden de organisatoren ons langs de spoorweg en dus kwam ik in een woongebied terecht. Toch waren er hier en daar korte steegjes en voetpaden. Al snel kwamen we aan de controlepost. Hier was het de bedoeling dat er 2 lussen gemaakt worden. Dus dat is oppassen dat ik nu niet fout tel, zodat ik geen lus te weinig doe, of een lus twee maal zou doen.

De eerste lus was een allegaartje van voetwegen en betonbanen. Deze lus leidde de wandelaars naar de rand van een natuurgebied, de Langdonken.

De Langdonken ligt op de overgang tussen de Kempen en het Hageland. Zulke overgangsgebieden zijn een paradijs voor heel wat zeldzame dier en plantensoorten. Langdonken bestaat vooral uit moerassen. Delen van het gebied en van de wandelpaden staan dan ook vaak onder water. Gelukkig bleven we op de rand, zodat we geen last hadden van natte voeten. In de zomer komen in dit natte gebied dan weer heel veel muggen voor en is het aangeraden je in te smeren met een muggenwerend product. Beste wandelaars, U weze gewaarschuwd!

Langdonken verwijst naar de lange S-vormige verhoging door het moeras. Blakers, de naam van het deelgebied in Aarschot, betekent 'ondergelopen gronden'. Je vindt er een aaneenschakeling van broekbossen, heideveldjes en de beste blauwgraslanden van Vlaanderen. Onder meer de zeldzame distel Spaanse ruiter groeit er.

https://farm3.staticflickr.com/2830/33355653240_ef6bf49dff_z_d.jpg

Een lemige bodem en een goede waterhuishouding zorgen voor een ideale thuis voor veel verschillende dieren en planten. De Spaanse ruiter is een uiterst zeldzame distelsoort die in blauwgraslanden groeit. Blauwgraslanden zijn vochtige tot natte graslanden op een schrale, venige bodem. Ze zijn in Vlaanderen zo goed als verdwenen.

Een rijke insectenwereld van libellen, sprinkhanen, vlinders, met de mug als absolute uitschieter, levert een gedekte tafel voor insecteneters zoals bosrietzanger en nachtegaal. Een interessant insect dat in het gebied huist is de mierenleeuw. Mierenleeuwen danken hun naam aan de roofzuchtige larven die gespecialiseerd zijn in het vangen van bodembewonende insecten. Ze maken vooral mieren buit maar ook andere kleine diertjes worden gevangen met behulp van een zelfgegraven valkuil. Je kan ze in dit filmpje aan het werk zien.

De volwassen dieren leven niet van mieren maar van vliegende insecten of plantensappen. Ze lijken wat betreft uiterlijk op een kruising tussen een gaasvlieg en een waterjuffer.

Het gebied werd zeven jaar geleden omgevormd tot Heide. Om deze heide te laten ontwikkelen helpen schapen en ezels mee door te grazen. Daarom worden er op sommige tijdstippen ook delen afgesloten. Gelukkig was dit nu niet het geval, zodat we door het gebied konden stappen. Wij zijn echter niet op moerassig gebied geweest. We hebben over een landduin gestapt. Naarmate we verder de vallei in zouden stappen, zou het er wel natter aan toe gaan.

Nadat de wandeling dit gebied verlaten had, kwam de controlepost al snel terug in zicht. Ondertussen was het middag, dus vond ik dat ik wel een pauze verdiend had met lekkere boterhammen.

https://farm3.staticflickr.com/2877/33583717152_7572310729_z_d.jpg

In de tweede lus kregen we enkele pittige heuveltjes te verwerken. Maar ook kwam ik langs een mooie windmolen. De Heimolen dateert al van 1662. In 1958 rolde de laatste molenaar de zeilen van de molen definitief op. Toen trad er verval op. Pas in 1998 werd de molen terug in ere hersteld. In 1999 was hij terug maalwaardig. Het hele jaar door kan je elke tweede en vierde zondag van 10 tot 13 uur de molen zien malen en krijg je er deskundige uitleg van ervaren molenaars.

Hier staan we ook op de rand van een ander natuurgebied: De Demerbroeken. Een drassig gebied dat in de winter geregeld onder water staat.

Al in de prehistorie werd het oorspronkelijke landschap van moerassen en wilgenstruwelen stilaan ontgonnen tot een lappendeken van hooilanden en turfputten.

Het hoogtepunt van de hooieconomie lag in de tweede helft van de negentiende eeuw, toen de Zichemse beemden een van de grote leveranciers waren voor de ruiterijen in Brussel en andere grote steden. Door de opkomst van de auto viel het paard stilaan weg als economisch belangrijke krachtbron en verdween ook de behoefte aan hooi. In een vergeefse poging om het land rendabel te maken, werden massaal populierenbossen aangeplant. De rest van de vallei groeide weer dicht met wilgen en elzenbroekbossen. Deze lus ging echt door een prachtig stukje natuur. Het was dan ook spijtig dat ik al snel aan de controlepost kwam. Het laatste deel van de wandeling was ook de moeite waard. We moesten weer een heuvel over. Het was wel spijtig dat eens we de heuvel over waren, ik al bij de startzaal aankwam. De mooie wandeling was hiermee dan ook gedaan.

Commentaar


Comments powered by Disqus